ben kolları arasında dağılırken, “ben ölmedim,” dedi fısıldayarak. “ben kaldım. ailen de olurum senin.” daha fazla ağlamaya başladım. beni kucağına çekti, kelepçelere, mahkumiyete rağmen bir şekilde yine bana sarılmanın yolunu buldu. “bak, ben yaşıyorum. dinle bak, kalbim atıyor. olurum ben senin ailen. olurum kaybettiğin her şey.”