flo.
@flo_rida
insan ancak acı çektiğinde gerçekten etkileyici cümleler kurmaya başlar.
14 okur puanı
Mart 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
aydın adı verilen kimseler, düzenli öğrenim görmemiş, gerekli bilimi öğrenmemiş kişilere sonsuz bir gurur ve azametle tepeden bakarlar. fakat hiçbir zaman şu soruyu sormazlar: bu kimseler neler yapabilir?
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
bir hükümet milletini her seferinde felakete götürüyorsa, bu milletin her ferdinin isyan etmesi bir hak değil, görevdir.
"böyle bir durum ne zaman ortaya çıkar?" sorusuna kuramsal görüşlerle cevap verilemez. bu meseleyi ancak güç halleder ve başarıyla sonuçlandırır. her hükümet kendi hesabına, devlet nüfuzunu ve gücünü korumaya mecbur hisseder. en kötü hükümet, hatta milli menfaatlere defalarca ihanet etmiş hükümet dahi böyle düşünür. bu durumdaki hükümet, kendisine karşı konulduğunda özgürlüğünü ve bağımsızlığını korumak için düşmanın kullandığı silahların aynısını kullanmak zorundadır. eğer mücadele hükümet tarafından yapılıyorsa "kanuni" olmalıdır. fakat karşı taraf da aynı mücadele yolunu tercih ediyorsa, yasa dışı mücadelede tereddüt edilmemelidir. insanlar için hayatın en büyük amacı bir devletin devamını sağlamaktan ibaret değildir. amaç, ırkların bekasıdır.
millet baskı altında tutulursa veya yok edilme tehlikesine düşerse, kanunlara uyma konusu ikinci planda kalır. zulme uğrayan milletin beka içgüdüsüyle yaptığı mücadelede her türlü aracı kullanma hakkında sahiptir.
dünya tarihinde benzerlerine sıkça rastladığımız, iç ve dış esaretten kurtulmak için yapılan mücadeleler hep bu prensiple yönetilmiştir. insanının hakkı, devletin hakkından üstündür.
eğer bir millet kendi hakları için giriştiği mücadelede mağlup olmuşsa, tarih terazisi meseleyi tartmış ve o milletin bu ölümlü dünyada yaşamaya hakkı olmadığına hükmetmiştir. bekası için mücadeleye hazır olmayan veya bunun için kudreti ve kuvveti bulunmayan bir milletin kaderi tanrı tarafından sonsuza tek mahvolacak şekilde yazılmıştır. bu dünyanın düzeni, korkak milletler için kurulmamıştır.
"alman oğlan, bir alman olduğunu unutma."
"alman kız, ilerde bir alman annesi olacağını anımsa."
gençliğin ruhunu anlayabilen biri, onların böyle bir çağrıya büyük bir zevkle tepki vereceğini de gayet iyi bilir. gençlik çeşitli zorluklara rağmen mücadeleyi kendine göre ve ona özgü silahlarla yürütecek, yabancıların şarkılarını söylemekten kaçınacaktır. gençlik, alman şan ve şerefinden ne kadar uzaklaştırılmaya çalışılırsa, buna o derece karşı koyacaktır. kendi harçlıklarından artırarak savaş için birikim yapacaktır. yabancı öğretmenlere isyan edecek ve daima uyanık kalacaktır. kendi ırkının yasaklanmış sembollerini kullanacak ve bu davranış nedeniyle ceza almaktan, hatta dayak yemekten ayrı bir sevinç duyacaktır. gençler, büyüklerinden ne görürlerse onu yaparlar fakat çoğu zaman onlardan daha fazla benimser ve daha dürüstçe inanırlar.
bu sözlerle beynimden vurulmuşa döndüm. elbette o esnada sorusunu yarı şaka, yarı da meydan okuma gibi almıştım fakat çok ciddi konuşmuştu. bu şekilde konuşabilmesi, üzerimde bu şekilde hak iddia edebilmesi, böyle bir hakimiyete sahip olduğunu varsayarak bana dosdoğru, "git kendini mahvet, ben kenarda bekleyeceğim." diyebilmesi beni şaşkına çevirmişti. bu sözler öylesine arsız ve dolaysızdı ki, bu kadarı da fazlaydı doğrusu. peki bundan sonra ne gözle bakacaktı bana? köleliğin, alçalmanın sınırlarını aşmıştı bu kadarı. böyle bir düşünce insanı kendine getirir. konuşmamızın bütün saçmalığına ve inanılmazlığına rağmen yüreğim sızlamıştı.
