Erdinç T.
@flokimalvo
Şu anda okuduğu kitap
Şiir severlere İngiliz edebiyatında kısa "lirik" şiir denince ilk akla gelen şairi sorun. Büyük olasılıkla John Donne yanıtını alırsınız. John Donne (1572-
1631) "Metafizik Şiir" ekolünün başındaki isimdir. Bu şairlere neden "Metafizikçi" dendiğinin tatmin edici bir yanıtı olmadığından, bu adı göz ardı edebilirsiniz. Daha net biçimde ifade etmeniz gerekirse, birçok edebiyat tarihçisinin yaptığı gibi "Donne ekolü" demek en iyisidir. Ama "Metafizikçiler" kulağa çok daha ilginç gelir.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Elizabeth'in ardından tahta çıkan James (İngiltere Kralı I. James olmadan önce İskoçya Kralı VI. James) yeni ve resmi İngilizce İncilin hazırlanmasını
uzun süredir istiyordu. Gittikçe güçlenen ve siyasi olarak itaatsiz olan Püritenler, kendi gözlerinde önceki versiyonlardaki hataları içermeyen bir çeviri talep etti. James, 1604 Hampton Court Konferansında büyük projesinin ana hatlarını anlattı. Ortaya çıkacak yetkilendirilmiş versiyonun hiçbir mezhep, tarikat, elit tabaka veya özel çıkar grubuna (ve kesinlikle William Tyndale'e) ait olmayacağı, yerleşik kilisenin başındaki kralın mülkü olacağı en başından itibaren netlik kazandı. İngiltere'yi Roma'nın otoritesinden
sonsuza dek ayırırken dünyevi ve ruhani güç, siyaset ve din arasında bağ kurulacaktı. Kısacası hükümdarın tahtını daha güvenli hale getirecekti. Bugün bile Britanya'da İncil'in yeni "yetkilendirilmiş" versiyonları yalnızca Kraliyetin izniyle basılabilir.
Yetkilendirilmiş versiyon, elli kadar âlimin uzmanlığını bir araya getiren altı çalışma grubunun eseridir. Bir komiteden çok orduyu andıran bu muazzam beyin gücüne rağmen, Kral James İncili'nin yüzde sekseni Tyndale'in 80 yıl önce yaptığı çeviriyle kelimesi kelimesine aynıdır.
John Foxe'nin anlattığına göre, "Üstat Tyndale'e onu savunmak için bir avukat önerilmişti. Kendini ana dilinde savunacağını söyleyerek bu öneriyi geri çevirdi. Tyndale'i tutsak edenlerden bazıları, onunla sohbet ettikten ve onu dua ederken dinledikten sonra "iyi bir Hıristiyan olduğuna" kanaat getirmişti. Tyndale'in sadece gardiyanına değil, onun eşi ve kızına da dinin ne olduğu ve ne olması gerektiği hakkındaki yeni fikirlerini aşıladığı söylenir.
William Tyndale asla adil yargılanmadı ve kendisini savunma şansına sahip olmadı. V. Charles, sorunlar yaratan Tyndale'in infaz edilmesini emretti. infazın bütün sapkınlara uygulanan acımasız yöntemle gerçekleştirilmesini istedi. Tyndale, 1536 yılının ekim ayında Vilvoorde'de canlı canlı yakılarak öldürüldü. Bu tarifi imkânsız acımasız koşullar altında insanlıktan fazla uzaklaşmayan ve imparatorun emrini çiğneyen infazcılar, Tyndale'i yakmadan önce boğarak acı çekmekten kurtardı. Tyndale'in son sözlerinin "Rabbim, İngiltere'nin Kralının gözlerini aç" olduğu söylenir.
VIII. Henry'nin gözleri hiçbir zaman açılmadı. Henry, evlilik anlaşmalarına karşı çıkanlara asla tahammül göstermedi. VIII. Henry, Roma'yla köprüleri atarken İngilizce bir İncil'in hazırlanmasını emretti ve Tyndale İncili'nin metnin omurgasını oluşturmasına izin verdi. Bu ilk İngilizce İncil'le 1611'deki Kral James İncili arasında, Protestan metinleri sapkınlık ilan eden kökten Katolik I. Mary hüküm sürdü. Mary'nin hüküm sürdüğü ilk beş yıl (1553-58) yeni bir dini terör dalgası getirdi. Elizabeth'in tahta çıkmasıyla Protestanlığa geri dönülünce, Tyndale'in İncili dahil olmak üzere İngilizce çevirilere yeniden tolerans gösterildi.
Luther'in inisiyatifiyle İngilizce çeviriler yapıldı. En önemlisi ve açık arayla en edebisi, 1525'ten itibaren William Tyndale'in (yaklaşık 1491-1536)
çevirişiydi. "Tyndale'in İncili" Yeni Ahit'le birlikte Eski Ahit'in ilk beş kitabını içeriyordu. Tyndale de tıpkı Luther gibi Tanrı'nın sözlerinin her İngiliz erkek ve kadın tarafından anlaşılabilir olması gerektiğine inandı. Bu fikir, o tarihte Almanya'da olduğu kadar İngiltere'de de radikaldi.
16. yüzyıldan önce İncil sadece Latince okunabilmişti. Çoğu Hıristiyan kendilerine anlatılanları olduğu gibi kabul etmek zorunda kalmıştı. 1522'de
Almanya'da Yeni Ahit'in yerel dillerdeki ilk güvenilir versiyonunu yayımlayan Martin Luther, İncil'in bütün erkek ve kadınların mülkü olması gerektiğine inanmıştı. Tanrı'nın "tercümanlarına" değil Tanrı'ya güvenmek gerektiğini savunmuştu. Bu devrimci bir yaklaşımdı