Furkan Macit
@fmk1996
Apansız uyanırsan gecenin bir yerinde
Gözlerin uzun uzun karanlığa dalarsa
Bir sıcaklık duyarsan üşüyen ellerinde
Ve saatler gecikmiş zamanları çalarsa
Bil ki seni düşünüyorum
Bir vapur yanaşırsa rıhtımına bin,açıl
Örtün karanlıkları masmavi denizlerde
Ve dinle kalbimi bak nasıl çarpıyor nasıl
O bütün özlemlerin koyulaştığı yerde
Bil ki seni bekliyorum
Bir sabah gün doğarken aç perdelerini,bak
Sevinçle balkonuna konuyorsa martılar
Kendini tadılmamış derin bir hazza bırak
Dökülsün dudağından en umutlu şarkılar
Bil ki seni istiyorum
Gecelerden bir gece uyanırsın apansız
Uzaklarda elemli,garip bir kuş öterse
Bir ceylan ağlıyorsa dağlarda yapayalnız
Ve bir gün kabrimde bir sarı çiçek biterse
Bil ki seni seviyorum
@Ümit Yaşar OĞUZCAN@Hayati İNANÇ
Reklam
Ben sevmeyi beceremedim belki de sevilmeyi
Benim sevmeye engel evcil acılarım vardı.
İnsan Aceleden Yaratılmıştır. ( okuma tavsiyesidir)Alıntı
"İnsan endişeden yaratılmıştır" der Euripides
Enbiya Suresi 37.ayette Allah "İnsan aceleden yaratılmıştır" der.
İşte bu iki söz üzerine ne güzel yazılmış şu sözler:
Acele ve endişe, aynı şeye mi işaret eder?
İnsan, niye endişe eder, niye acele eder? Korkudan. Neyin korkusundan? Ölüm korkusundan. Ölmekten neden korkak insan? Akıbetinden mi? Noksanlıklarından mı? Yaşadıklarından mı? Yaşayamadıklarından mı?
Bütün dünya bir acele içinde. Haberler, yıkımlar, icatlar, şirketler, devletler hepsi insan için olduğunu unutmuş, insandan ötede, insanı geçince başka bir şey bulacaklarmış gibi insanı görmeden, insana bakmadan, insanı unutmaya çalışarak koşuyorlar.
Allah Ahzap suresi 72.Ayetinde; "Şüphesiz biz emaneti göklere, yere ve dağlara teklif ettik de onlar onu yüklenmek istemediler. Ondan çekindiler. Onu insan yüklendi. Çünkü; o çok zalimdir çok cahildir" diye buyurmuyor mu?
Zalim kendine zalim, cahil kendine cahil. İnsanın neliğini insandan gayrı bilecek, ona öğretecek bir varlık var mı kâinatta?
Sorduğumuz soruların cevabını bilen, Mars'ta hayat arayanların, gözlerinin önünde hayatlarının yok olmasına göz yummaları neden?
Hiç tanımadığımız insanlara bağışlar gönderirken, komşumuzla selamlaşmamamız neden?
İyiliği hep bizden uzakta başka bir alemde ararken, iyilikten kaçıyor muyuz? İyilik gözümüzün önünde değil mi?
Sevindirecek bir çocuk, okşayacak bir hayvan, aynı sofrada oturacağımız bir garip.
Halini hatırını soruyor muyuz eşimizin, evladımızın?
En son ne zaman aradık annemizi, babamızı bir sahipsiz akrabamızı?
Başkalarında gördüğünüzde gözümüzü dolduran nezaket, üzerimize mi yakışmıyor da imtina ediyoruz göstermekten?
Gönül almak, gülümsemek ve selamlaşmak ne zaman sünnet olmaktan çıktı.
Haklı olsak bile özür dilediğimiz için hangi mahkemede yargılayacaklar bizi.
İNSAN
Başına ne gelirse gelsin, karamsarlığa kapılma. Bütün kapılar kapansa bile, sonunda o sana kimsenin bilmediği gizli bir patika açar. Sen şu anda göremesen de, dar geçitler ardında nice cennet bahçeleri var. Şükret! İstediğini elde edince şükretmek kolaydır. Sufi, dileği gerçekleşmediğinde de şükredendir.
— Şems-i Tebrizi
Reklam