Tüm insanlar aynıdır : Kendileri bir başkasının cebinden alırken yüzleri aydınlanır, gülümserler , ama kaybetme sırası onlara geldiğinde yastaymış gibi ağlarlar.
Yoğunlaşma demek , dinlemeyi bilmek demektir.Çoğu insan diğerlerini gerçekten dinlemeden dinler görünür, hatta öğüt bile verir.Karşısındakinin konuşmasını ciddiye almadıkları gibi kendi konuşmalarını da ciddiye almazlar.
Sevgi ancak iki insanın birbirlerine varlıklarının özünden bağlanır, her biri kendi varlığının özünden tutarsa gerçekleşir.İnsan gerçeğinin de canlılığınında sevgisinin temeli işte bu”özden tanıma” deneyimidir.
Birini sevmek sadece güçlü bir duygu değildir; bir yargı , verilen bir sözdür.Eğer sevgi sadece bir duygu olsaydı, karşılıklı verilen sonsuza kadar sevme sözlerinin hiçbir temeli kalmazdı.