Bazen duygularımı etkileyen, bazen hem acı veren hem de utandıran bir şeyler olması gerekiyor diye düşünmeme rağmen, zaman geçip gittiğinde geriye hiçbir şey kalmamış gibi oluyor sanki. Şimdi denilen an ilginç.
Neden kendimizden memnun olup hayatımızın geri kalanında sadece kendimizi sevemiyoruz? İçgüdülerimin şu âna kadarki duygularımı, mantığımı alt ettiğini görmek yazık.
Kendi kişiliğim gibi olan bir şeyi gerçekten gizlice seviyorum, sevmeye devam etmek istiyorum ama tamamen kendime ait bir şey olarak somutlaştırmaya korkuyorum.