Pozitif ateistlere ve ahlakın gerçekten var olmadığını kabul etmeyenlere bile sert gelebilecek bir yapıt. Sade her görüşünü doğanın üzerine atmasına rağmen cinselliği ve şiddeti bu derece açıkça işlemesini sevdim. Ayrıca Sade gibi koprofililerin de ne kadar orospu çocuğu olabileceğini anladım.
Sade iyi veya kötüyü belirlemediğini fakat erdem ve kötülüğü içimize doğanın koyduğunu da söylüyor. Doğanın yasalarına uyarak hareket etmeliysek ve iyi veya kötü belirlenmemişse, merhameti de içimize doğa koyduysa hangi akılla merhametin kötü bir rehber olduğunu söyleyebilir? Merhametle hareket etmemiz gerektiğini söylemiyorum. Sade’ın kendisiyle çeliştiğinden bahsediyorum.