Geçmişin izleri hâlâ üzerimdeydi. O izlersen kurtulamayacağımın farkındaydım. Ama geriye dönüp baktığımda... Keşke olmasaydı değil, o izler iyi ki üzerime kazınmış diyordum.
Sende bir şey var, öyle bir şey var ki hiçbirinde rast gelmiyorum. Öyle bir şey ki işte bütün endişelerim senin yanında mahvoluyor. Ruhuma bir şifa, bir sükûn geliyor.
"Sana söylemiştim, çok ağır, kaldıramazsın demiştim," dedi Korel. Haklıydı, ruhum bu kadarını kaldıramıyordu. Zihnim, kapkaranlık bir ormanın içine girip yok olmaya başladığı sırada Korel kulağıma doğru eğildi ve "Olsun, ben senin kaldıramamışım acıyı da taşırım," dedi; son duyduğum cümlesi buydu, acıma merhem sürdü sanki ve karanlık beni içine hapsederken, kolları beni bir an olsun bırakmadı.