sinem
@fragilespine
Şu anda okuduğu kitap
Yani biraz abartılı ifadeyle, bana huzur dolu bir saniyelik bir an bile verilmedi, hiçbir şey verilmedi, her şeyi ben kendim tırnaklarımla kazarak elde etmek durumundayım, sadece bugünü ve geleceği değil, belki her insana doğal olarak sunulan geçmişi de kendim çalışarak elde etmek zorundayım ve belki de bu en zor olanı, eğer dünya sağa dönse -bunu yaptığından emin değilim- geçmişimi oluşturmam için benim sola dönmem gerekir. Ama tüm bu yükümlülükleri yerine getirecek en ufak bir gücüm bile olmadığı için tüm dünyayı omuzlarımda taşıyamam, zaten paltomu bile zorlukla taşıyorum.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Hastalık olduğu iddia edilen tüm bu şeyler, ne kadar iç karartıcı olursa olsun, ızdırap içerisinde olan ruhların herhangi bir şeye bağlanması gibi bir inançla ilgili meselelerdir. (...) Diğer yandan, gerçek bir zemin üzerinde kurulan bu bağlar sadece insanların sahip olduğu münferit ve değiştirilebilir bir şey değil, bunlar o insanın varlığında şekilleniyor ve aynı şekilde varlığına da (bedenine de) etki edip, değiştiriyor.
Yazarken bir an için bile inanmamış olsan dahi insanlar hakkında belirttiğin "Sevmeye güçlerinin olmadığı" tespiti doğruydu Milena. Belki de yalnızca sevildikleri zaman sevmek için gerekli gücü elde edebiliyorlardır. Bu tür insanlar için hafifletici bir ayrım da mevcut. Bu insanlardan biri sevdiği kişiye "Beni sevdiğine inanıyorum," dediği zaman bu tamamıyla başka bir anlamda olup, "Senin tarafından seviliyorum," demesinden daha azımsanacak bir şeydir. Ama bunlar birbirini seven iki kişi olmaktan ziyade dilbilgisi uzmanlarıdır.
Bugün öğleden sonra yataktan kalkamadım, çok yorgun olduğum için değil ama çok "ağır" olduğum için, bu kelimeyi tekrarlayıp duruyorum, duruma en çok uyan kelime bu, ne kastettiğimi anlıyorsun değil mi? Dümeni bozulmuş bir geminin "ağırlıkla" ilgili olarak dalgalara söylediği "Kendim için çok ağır, ama sizin için çok hafifim" cümlesine benzer bir şeyi kastediyorum.
İnsan alenen çark edip, şunu söyleyemez: Artık geçti, bir şeyim yok, sakinim, mutluyum ve birlikte olduğumuz için şükrediyorum. Gerçek olsa bile bunu söylemek mümkün değil (şükretmek tamamıyla doğru, mutluluk da bir yere kadar, ama sakinlik kesinlikle doğru değil) çünkü daima korku içinde olacağım, birileri beni korkutacak, en çok da kendimden korkacağım.