Unuttuğum şeylerin üzüntüsünü pek duymam artık, ama yorgunluğunu hissettiğim olur. Yılların boşluğu birden bütün ağırlığıyla çöker üstüme... O zaman adımlarım beni oraya götürür.
Sönüp gitmesin sezgilerim, bilgece düşüncelerim, hiç değilse sevinçli anlar... Benimle kalsın, yönünü kavramaya uğraşıyorum, karşı durmamak için, anlayabilsem, gücünden yararlanırım belki, geçmişe doğru mu esiyor...
Uğuldasın unutma rüzgârı... Yoksa, yaşadığım her şeyle nasıl var olabilirim ki, kaldıramam ağırlığını sessizliğinin. Anlayabilsem, geleceğe doğru mu esiyor...