“Zaman tüm yaraların ilacıdır, bu da geçer. Bu da unutulur gider,” demek kolaydır ; tabii işin içindeki siz değilseniz . Ama söz konusu durumu yaşayan sizseniz zaman geçmek bilmez , insanlar hiçbir şeyi unutmaz ve asla değişmeyen bir şeyin ortasına saplanıp kalırsınız .
Sözcük bir simgedir ; insanları , manzaraları, ağaçları , bitkileri , fabrikaları ve hatta pekinlileri içine alıp yutan bir hazdır.
Derken Şey , sözcüğün yerini alır , sonra tekrar Şeye dönüşür ama artık özü değişmiş, düşsel bir örgüyle yeniden dokunmuştur .