Faruk Tufan Tutar
@freeliver
İnsanların durup düşünmediği yerlerde durmaz ama düşünür Anı yaşa der ama bugünü hiç yaşamaz Az çoktur der ama alışveriş yapmaya bayılır Sevginin değeri emekle ölçülür der ama doğum günlerinde pahalı hediyeler alır
Şu anda okuduğu kitaplar
Yaşamımız maddi konfora ve kişilik pazarındaki başarıya adanmıştır. Seküler çabalarımızın dayandığı ilkeler kayıtsızlık ve egoizmdir (İkincisine çoğu zaman "bireysellik" veya "bireysel inisiyatif" adı verilir.).
Reklam
Sevginin varlığı için sadece bir kanıt vardır: İlişkinin derinliği ve ilgililerin her birisindeki canlılık ve güç; sevgi bu meyvesinden tanınır.
İki insan arasındaki gerçek çatışmalar, gizlemeye ya da yansıtmaya hizmet etmeyen ama ait olduklan içsel gerçekliğin derinlerinde yaşanan ve yıkıcı olmayan çatışmalardır. Bunlar netliğe yol açar, her iki insanın da daha bilgili ve daha güçlü ortaya çıktığı bir boşalım yaratır.
Böyle bir durumda ebeveynlerin değişmez argümanı ayrılamayacaklarıdır; çünkü çocukları, bütünlüklü bir yuvanın mutluluğundan mahrum etmek istemezler. Ne var ki herhangi bir detaylı inceleme, "bütünlüklü ailenin" gergin ve mutsuz atmosferinin çocuklar için kesin bir boşanmadan daha zararlı olacağını gösterecektir. Boşanma en azından çocuklara cesur bir kararla dayanılmaz bir duruma son verilebileceğini öğretir.
Çağdaş insan içinde bulunduğu anı yaşamaz, geçmişte veya gelecekte yaşar. Duygusal bir şekilde çocukluğunu ve annesini anımsar ya da gelecek için mutluluk planları yapar. Sevgi, ister başkalarının kurgusal yaşantılarına temsili katılım yoluyla yaşansın, ister yaşanılan andan geçmişe veya geleceğe kaydırılarak yaşansın, bu soyutlaştırılmış ve yabancılaştırılmış sevgi, bireyin gerçekliğinin, yalnızlığının ve ayrılığının acılarını dindirmeye yarayan afyon gibi iş görür.
Reklam