“Tanrıları tapınma evresinde iki boyutlu evrim gözlemekteyiz. Bunlardan biri tanrıların dişi ya da erkek yapılarının ayrışması, diğeri ise tanrıların ve onlara duyulan sevginin yapısını belirleyen insanın ulaştığı uygunluk derecesidir.”
“Eğer kendinizi severseniz, başkalarını da kendiniz kadar seversiniz. Bir başkasını kendinizi sevdiğinizden daha az seviyorsanız kendinizi sevmekte gerçek bir başarı sağlayamazsınız. Fakat kendiniz de dahil herkesi bir severseniz, onları tek bir kişi gibi seversiniz, bu kişi hem tanrı, hem insandır. Böylece, kendini ve diğerlerini aynı şekilde seven kişi yüce ve dürüst bir kişidir.”
“Kişinin kendini sevmesi, bencillikle aynı olgu mudur, yoksa birbirinin zıttı mıdırlar?”
“Kişinin bencilliği, kendisini sevmekle özdeş midir, yoksa kendine olan sevginin eksikliği sonucu mudur?”
“İncil’deki (Komşunu Kendin Kadar Sev!) öğüdü, insanın kendi bütünlüğüne ve eşsizliğine gösterdiği saygının, kendine olan sevgi ve anlayışın, başkalarına duyulan sevgi ve anlayıştan ayrı tutulamayacağını belirtmektedir. Kendime duyduğum sevgi, başkalarına duyduğum sevgiye, koparılmayacak kadar sağlam kaynamıştır.”