Ben Türk’üm.
Köküm Altay’dan, gözüm Tuna’dan öte bakar.
Yurdum sadece harita değil, tarihin özüdür.
Birliğim Turan’dır, özgürlüğüm bozkurdun izidir.
Ama ben sadece milletimle övünmem.
Halkım yoksulsa, bu bayrak eğilmiş demektir.
Emek kutsaldır; işçinin alın teri, bir sancaktır bana.
Adalet terazisi eğilmişse, ne bayrak tam dalgalanır,
Ne millet tam uyanır.
Ben ne salt sağın ne solun yoldaşıyım,
Ben vicdanın, aklın ve yürekten gelen hakikatlerin izindeyim.
Atsız’ı da okurum, Nazım’ı da;
Biri bana kim olduğumu hatırlatır,
Diğeri ne için savaşmam gerektiğini.
Ne köle olurum düzene,
Ne ihanet ederim millete.
Yolum yalnız değil:
Bir elinde kalem, bir elinde bayrak olanlarlayım.
Bozkurtla yürürüm, halkla dirilirim.
Fatma Kaya
Kendi öz yurdumda ben miyim garip?
Beni bir köşeye atan utansın.
Eğilmiyor diye kurdu hor görüp,
İti el üstünde tutan utansın.
Oğlumuz sokağa atılıyorken,
Ve kanına zehir katılıyorken
Yolda kızlarımız satılıyorken;
Evinde rahat yatan utansın!
Ben asiydim ıslah edemezlerdi,
Kurtların üstüne gidemezlerdi,
Böyle koyun gibi güdemezlerdi.
Beni bu sürüye katan utansın.
...
Şu devri yıkmayan Vatan utansın!