Beklerim ama içim yanıyor, ya boşa geçerse saatler? Beklerim diyorum da nasıl beklerim? İçim içimi kemirirken, kalbim her gördüğünde dört nala koşarken, nasıl sabrederim? Her gördüğünde ağlamak gözlerime her seferinde nasıl karşı koyabilirim? Yanına gelip şuursuzca konuşmak isteyen bana nasıl karşı koyduğumu bir ben bilirim. Kalbim bana sormadan tutulduysa ben ne yapabilirim? Uzaktan bakmak hiçbir zaman yetmiyor. Kokun gerekiyor, sesin gerekiyor, hislerinin duygularının hepsinin bana koşması gerekiyor. Çok istiyorum olmuyor. Çok istemekten de alıkoyamıyorum kendimi. Bir bakışın hemen umutlandırıyor. Herşeyi üstüme alıyorum. İyi kötü hiç fark etmiyor. Hayallerimin bir üyesi olmakla kalmadın geldin içimdeki tüm eksikliklere cuk diye oturdun. Herşeyi tamamladın. Ama bir yanıma gelemedin. Belki de hiç gelmeyecek sin. Ama ben bekleyeceğim gibi gözüküyor. İçim nasıl acıyor, gözlerim nasıl kızarıyor hep aynalar bilir.. Sen senin için bu kadar üzülen bir insanı ne kadar düşünüyorsun bilmiyorum...