"Gölgesinde yaşadığı hayatı bir kenara bırakmış, annesine gidiyordu şimdi.Hayatla tek bağı bakmak, ellerini , kollarını, ayaklarını oynatmak, yemek ve su içmek olan annesi dünyayı unutup başkalarına bırakmıştı.Annesinin alzheimer olması Asaf'ı sevindirmişti. Unutmak, bazen yaşamı yeşerten bir bahçeye dönüştürüyordu; arkada bekleyenlere, dünyanın bu halini görmeyenlere, geçmişin acısında boğulmayanlara..."