Babasını anılar âleminden maddi gerçeğin,elle tuttulur ve özgül gerçeğin güven verecek ölçüde somut dünyasına getirebilecek hiçbir şey yok. Peki bunu kabul etmek ya da hatta ne anlama geldiğini kavramak bile nasıl mümkün olabilir?
Şimdi kesin bir biçimde adım atmakta olduğu ve ömrü boyunca sürecek yetişkinliğini yanında babası olmadan yaşamak zorunda olduğunu fark etmek.Babasının asla tanıyamayacağı birine dönüştüğünü …
Evrende bir düzen var en azından. Bazen bunu hissediyorum. Belli müzikleri dinlerken veya sanat eserlerine bakarken. Kulağa tuhaf gelebilir ama Satranç oynarken bile. Sanki düzen öyle derin ve güzel ki hepsinin altında bir şeyler olması gerektiğini hissediyorum. Başka zamanlarda yalnızca kaostan ibaretmiş ve başka hiçbir şey yokmuş gibi geliyor.