İnsanın içinde yaratılıştan hazır bulunan vicdan onu mutlak doğruya bağlayan suça isyan etmesini sağlayan evrensel sestir. Bireyin kendisiyle kendisi arasındadır, bu yüzden güvenilirdir. Fakat yaradılış ile dünyevi varlık arasındaki mesafenin genişlemesi bozulmayı işaret eder; vicdan da kararabilir, pas tutabilir, uykuya dalabilir, unutulabilir, hiç yokmuş gibi davranılabilir. Bununla birlikte tamamen yok olmaz, küllerin altında fark edilmeyecek kadar derinlerde onun bir kıvılcımı daima saklıdır.