"Koşsan yetişir misin sevdiğine ey insanoğlu. Sen."
Amok koşmak hiç bişeyi umursamadan delice istediğin her neyse ona doğru hareket etme eylemiymiş.
Kahramanımız aniden başladı koşmaya aşık olduğu kadına ve bu ona sonu getirdi.
Kitap mı güzeldi
Bir öykü ya yolculuk la başlar ya yolculukla biter. Hayatın her anı sana verilen bir hediyedir. Derler. Savaş mağduru bir mahkumun satrançtan zehirlenmesi bu öyküyü farklı kılan tek şey.
Belki delilik derecesinde, hem satrançla kurtuluyor o hapisten, hem satrançla hapsoluyor beyninin içine.
amma insanın her seferinde kendi kendisine yenilmesini unutturmuyor ki bu öykü...
SatrançStefan Zweig · Bilgi Yayınevi · 2016279,3bin okunma