Öncelikle bu yazacaklarımın sizlerin bu kitaba yaklaşımını pek tabii bir şekilde etkileyebileceğini; yazımda kitapla ilgili serzenişlerimin olduğunu belirtmek isterim. Ardından: Émile Édouard Charles Antoine Zola... Emile ile Zola arasındaki isimlerini bilseydim yakın zamana kadar kadın bir yazar zannetmezdim kendisini, hoş böyle bir yanılgının yeri yerinden oynattığı yok. Yine de soğukluk ilk orada girdi sanıyorum,neden bilmem darıldım erkek oluşuna. Belki de henüz onu okumadan bile beni yanıltmış olmasına... Devamındaki soğukluksa kitabı tamamen bir fikir yayma aracı olarak gördüğünde hasıl oldu,bunu sanıyorum diyemem. Daha netim bu hususta anlayacağınız. Yazarımızın kendisi Fransız toplumunun sorunlarını müthiş subjektiflikle yazmış. Demiş ki bunlar bunlar yanlıştır ve ben de bunları öyle bir anlatayım ki okur aklına bile getirmesin bu yanlışları. Ahlak dersi vereyim demiş ezcümle. Fakat son cümleyi cidden kurmuş, şöyle ki: " Sadece eylemsel bir ahlak dersidir bu kitap." diyerek kitabin tüm amacini ortaya dökmüş zamanında kitabın aldığı büyük eleştirilere faullü savunma yaparken. Okurken de bunu hissediyorsunuz zaten. Kitapta ele aldığı konular: alkolizm ve bunun çevresinde gelişen çeşitli "yanlışlar". Misal olarak tembellik, yalancılık, namussuzluk ve elbette yedi büyük günah(Hristiyan ögretisindeki) verilebilir. Bu olguların yanlışlığını çok taraflı bir biçimde anlatıyor biz okura. Tüm roman bunu ispat için çırpınıyor, betimlemeler yapıyor, türlü türlü rezillikler icat edip yazıyor. Kitapta iyiye dair olan en ufak şeyi bile çekip alıyor ki yanlışın boyutu ilan olsun. Açıkçası yazarın niyetini sorguluyor değilim. Bu değerlendirmede bahsetmek istediğim husus, yalnızca düşüncesini ispat için yazdığı şeylerin pisliğinin çizmeyi aşıyor olduğu. Hayatta gözlerimle görüp

MeyhaneEmile Zola · İletişim Yayıncılık · 20224,697 okunma

Geri İleri