Yaşamak
Bazı kitaplar ağlatır.
Bazı kitaplar heyecanlandırır.
Bazılarıysa bittikten sonra uzun süre hiçbir şey söyleyemezsin.
Yaşamak benim için üçüncü türden bir kitaptı.
Kitap boyunca sürekli bir şeylerin düzeleceğini düşündüm. İnsan böyle düşünüyor çünkü. Bir yerden sonra hayatın insafa geleceğine inanmak istiyor. Ama hayatın böyle bir zorunluluğu olmadığını hatırlatıyor bu kitap.
Fugui'nin hikâyesini okurken en çok dikkatimi çeken şey yaşadığı acılar değil, bütün bunlardan sonra hâlâ yaşamaya devam etmesiydi.
Çünkü çoğumuz gücü yanlış tanımlıyoruz.
Güçlü olmak; hiç düşmemek, hiç üzülmemek ya da her şeye rağmen gülümsemek değil.
Bazen güçlü olmak, sabah uyandığında devam etmekten başka hiçbir şey yapamayacak haldeyken bile o günü yaşamaktır.
Kitabı bitirdiğimde aklımda kalan şey mutluluk olmadı.
Umut da olmadı.
Daha çok şu düşünce kaldı:
Hayat her zaman istediğimiz gibi gitmeyebilir. Ama insan, sandığından çok daha fazlasına dayanabiliyor.
Belki de yaşamak dediğimiz şey tam olarak budur.Özet
yaşamak bir anlatıcının köy köy dolaşıp halk türküleri topladığı sırada yaşlı bir adamla karşılaşmasıyla başlar bu yaşlı adam fugui’dir yanında yaşlı öküzüyle tarlada çalışmaktadır anlatıcı onunla konuşmaya başlar ve fugui kendi hayat hikayesini anlatır roman da böylece fugui’nin geçmişine doğru açılır
fugui gençliğinde zengin bir ailenin tek oğludur ailesinin toprağı vardır evi vardır itibarı vardır ama fugui bu rahatlığın içinde sorumsuz büyümüştür hayatı ciddiye almaz karısı jiazhen hamileyken bile kumarhanelerden çıkmaz kadınlarla eğlenir parasını düşünmeden harcar babasının ve karısının uyarılarına kulak asmaz
jiazhen onu defalarca uyarmaya çalışır ama fugui kendini durduramaz kumar masalarında zamanla her şeyini kaybeder önce parasını sonra tarlalarını sonra evlerini kaybeder aslında sadece malını değil ailesinin geçmişini babasının emeğini ve kendi geleceğini de kaybetmiş olur
bu kayıp fugui’nin hayatındaki ilk büyük kırılmadır çünkü bir anda zengin bir ailenin oğlu olmaktan çıkıp yoksul bir köylüye dönüşür babası bu utancı kaldıramaz ve ölür annesi hastalanır karısı jiazhen ise babasının evine götürülür çünkü artık fugui’nin ona verebileceği güvenli bir hayat yoktur
fugui ilk kez hayatın gerçek yüzüyle karşılaşır artık çalışmak zorundadır toprağı olmayan parasız biri olarak yaşar ama bu düşüş aynı zamanda onun değişiminin başlangıcıdır eski kibirli fugui yavaş yavaş kaybolur yerine daha sessiz daha pişman ama hâlâ yaşamaya çalışan biri gelir
bir süre sonra jiazhen çocuklarıyla birlikte geri döner fugui onu hak etmediğini bilse de jiazhen ailesini bırakmaz birlikte fakir ama daha sade bir hayat kurmaya çalışırlar bu noktada kitap okuyucuya şunu hissettirir bazen insanın asıl sınavı zenginlikte değil her şeyini kaybettikten sonra nasıl biri
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Mart'ın üçüncü kitabı. Ve bu ay içinde en tuhaf hissettireni.
Trajedi ama ağlatmıyor. Sarsıcı ama abartmıyor. Kitabı kapatınca ne umutlu ne umutsuz hissediyorsun — ama kesinlikle daha gerçekçi.
💬 "Fugui her şeyini kaybediyor — servetini, ailesini, herkes. Ama ertesi sabah yine kalkıp yaşamaya devam ediyor. İsyan yok, çığlık yok. Sadece bir sonraki gün."
Hayatında büyük bir kayıp yaşamış birine bu kitabı at. "Nasıl devam edebilirim" sorusuna en sessiz ve en dürüst cevabı burada veriyor Yu Hua.
✨ Kitap hakkında: Yu Hua, 1993'te bu romanı yazdığında Çin'de yasaklandı — Kültür Devrimi'ni ve Mao dönemini bir köylünün gözünden bu kadar çıplak anlattığı için. 1994'te Zhang Yimou sinemaya uyarladı, Cannes'da Büyük Jüri Ödülü aldı. Şimdi dünya edebiyatının klasikleri arasında.
Hikâye şu: Xu Fugui, zengin bir ailenin şımarık oğlu. Tüm serveti kumar masasında bitiyor. Bu an, onun için bir son değil — gerçek hayatın başlangıcı. Roman, Fugui'nin Çin'in en karanlık dönemlerini (İç Savaş, Büyük İleri Atılım, Kültür Devrimi) sıradan bir köylü olarak yaşamasını anlatıyor. Devletin büyük idealleri, tek bir adamın tenceresindeki aşın azalmasıyla görünür oluyor.
📚 Neden etkileyici?
Yu Hua duygusallıktan uzak yazıyor — en ağır ölümleri bile bir doğa olayı gibi aktarıyor. Yağmurun yağması gibi. Ve işte bu soğukluk, acıyı çok daha çıplak hissettiriyor. Yazar seni ağlatmaya çalışmıyor; acının bu kadar gündelik ve kaçınılmaz olduğu bir dünyaya hapsediyor.
🔥 Ama kusursuz değil, dürüst olayım:
Fugui'nin başına gelen felaketlerin yoğunluğu zaman zaman "bu kadar mı olur" dedirtiyor — melodram hissi uyandırabiliyor. Bir de karakterlerin iç dünyası yeterince işlenmiyor. Olaylar büyük, ağır, sarsıcı — ama Fugui'nin içsel dönüşümünü daha derine görmek istiyorsun ve yazar orada seni bırakıyor.
4 kitap, klasiklerle dolu bir ay
mart ayı beklentimin çok üstüne çıktı. özellikle bir kitap — oscar wilde'ın tek romanı — favorim oldu 🖤
📖 okuduğum kitaplar:
1️⃣ kızıl elma / oğulla buluşma - cengiz aytmatov
52 sayfa. bir solukta bitti. ama kapattıktan sonra bir yere gidemiyorsun. aytmatov duyguları abartmıyor, romantize etmiyor. sadece taşıdıkları yükü sessizce omuzluyorlar. ve bu sessizlik, acıyı çok daha güçlü kılıyor
2️⃣ dorian gray'in portresi - oscar wilde ⭐ (ayın favorisi - 5/5)
1890'da yazılmış ama tam bugünü anlatıyor. dışarıdan kusursuz görünen ama içinde bir şeylerin çürüdüğünü hisseden biri... sosyal medya çağının aynası. twistleri, sürükleyici kurgusu ve özellikle o finaliyle unutulmazlar arasına girdi
3️⃣ yaşamak - yu hua
trajedi ama ağlatmıyor. sarsıcı ama abartmıyor. fugui her şeyini kaybediyor ama ertesi sabah yine kalkıp yaşamaya devam ediyor. isyan yok, çığlık yok. sadece bir sonraki gün. yu hua acının bu kadar gündelik ve kaçınılmaz olduğu bir dünyaya hapsediyor
4️⃣ bir idam mahkûmunun son günü - victor hugo
duygusal olarak içimde bir düğüm bıraktı. mahkûmun adını bilmiyorsun, suçunu bilmiyorsun ama sayfalar ilerledikçe bağışlanması için umut besliyorsun. adalet ve vicdan üzerine güçlü bir manifesto
mart derin ve düşündürücü bir aydı. dorian gray kesinlikle bu yılın en beğendiğim kitaplarından biri olacak 🤍
📊 toplam 12 kitap oldu, 45 kitaplık hedef için süper gidiyoruz!
siz bu kitaplardan okudunuz mu? özellikle dorian gray'i okuyan var mı, konuşalım 👇
Kitabı ben gözüm yaşlı bitirdim. Okurken hiç sıkılmadım anlatımı bu kadar yalın olup sahneleri gözümde böyle rahat canlandırması beni çok içine çekti kitabın. Hayat koşulları o günün sosyal kültürel durumu bir aile hayatı ile beraber sıcacık bir öykü olarak sunulmuş yazarın başka kitaplarını da merak ettim.