Bu taşınan ev, bu eşyalar, bu içinde kitap olan koliler kesin senin, pencereye yanaşmayan, bizden tarafa bakmayan kesin sensin diye geçiriyorum. İçimden...
Ben taşınan eşyaları gördükçe her biriyle olan hatıralarımı bir bir hatırlayıp kanepede sana okuduğum kötü şiirleri o an dudaklarımda gezdirip sen yine bir yerlerde bekliyormuşsun gibi seyretmeye devam ediyorum.