füreya
@fureyya
447 okur puanı
Ekim 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Adım adımİnsan ve Hayat
#191271500
İlk adımlarımı bile hatırlamıyorum kim hatırlar ki zaten; emeklemek, adım atmak, ayağa kalkmak zamanla tadını aldığın ve bazen bırakmak istemediğin bir ana kucağı. Mesela anne diyorsun konuşmak için kekelerken baba diyorsun güven içinde sanki hiç yanından ayrılmayacaklar gibi aileni tanıyorsun, artık kendi kelimelerinle sesleniyorsun onlara, okumayı öğreniyorsun kitap alıyorsun eline, ilk kitabın ilk adımın oluyor yine. Hayatın seni sürüklediği ya da senin onun yakasından tuttuğun her an her dakika bir adım daha seni geleceğe götürüyordu, götürmeliydide çünkü her düşüşün bir kalkışı elbet vardı.
İlk kitabını unutamıyorsun mesela benim Çocuk Kalbi'ydi şiir yarışmasında derece yaparak almıştım ama neden daha büyük bir şey alamamıştım diye üzülmedim açıkçası çünkü başarmak zaten mutlu etmişti. Günlerce okudum kitabı, başkarakteri ben olana kadar.
Okulda ilk adımdı mesela; arkadaşlar, öğretmenler yeni yeni yüzler ve karakterlerle dolup taşan. Sevinci, korkuyu, heyecanı, başarıyı tatmıştım bu dört duvar arasında kimisiyle kol kola yürümüştüm koridorlarda. Zaman yine durmamıştı yerinde, neden dursun ki zaten, ruhen ve bedenen büyümüştüm kalbimin küt küt attığı zamanlar olmuştu ya da içimin sökülüp atıldığı, bunlar ilkti benim için yine düşünmüştüm evet yeni bir adım atmıştım hayatımda. Yeni insanlar tanımıştım kimisini sevmiş, kimisinden uzak durmuştum ama hep tanımak istemiştim. Bunun için şehirler katetmiştim çevrem genişlemişti. Hayatı sebepsizce harcıyordum sanki bozuk paraymışçasına derken bir eksiklik kapladı içimi hissediyordum ta derinden ince bir sızı, yalnız kalmıştım koskoca kalabalıklarda yüzüm gülüyordu gülmesine, kalbim dur diyordu bu gidiş nereye?
Durdum durdum ve geçmişime baktım
Eski duygularımı; acılarımı, ölümleri, gözyaşlarımı,
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
BEN RUHİ BEY NASILIM
I
Gördün mü hiç suyun yanmasını tuzda
Gördüm ben bu yaşam boyu iniltiyi
Büyük bahçelerin küçük içinde
Saksılardan birinde
Gördüm de
Uyurken uyandırılmış gibi
Beni bir sardunya büyüttü belki.
O ben ki
Bir kadında bir çocuk hayaleti mi
Bir çocukta bir kadın hayaleti mi
Yalnızca bir hayalet mi yoksa.
Ne peki
Yere dökülen bir un sessizliği mi
Göğe bırakılmış bir balon sessizliği mi
İşini bitirmiş bir org tamircisinin
Tuşlardan birine dokunacakkenki
Dikkati ve tedirginliği mi.
Bekler mi beni
Her yanı, ama her yanı çocuklar gibi gülümseyen
Bir sürü yaz gününün içinde
Acaba bekler mi beni
Uykularım, o sonsuz uykularım
Yanmış bir limonluktaki
Dedikodu1000Kitap
Ünlü filozof Sokrates yolda bir tanıdığına rastladı. Adam ona, “Arkadaşınla ilgili ne duyduğumu biliyor musun?” dedi.
Sokrates, ne duyduğunu söylemeden önce sana küçük bir test yapmak istiyorum” dedi.
Bu sözler karşısında adamın şaşırdığını gören Sokrates devam etti:
“Hiç şaşırma dostum, düşüncelerimizi filtreden geçirmenin yararlarını şimdi göreceksin. Sana uygulayacağım testin adı ‘Üçlü filtre testi.’
İlk filtre ‘Gerçek Filtresi’. Şimdi söyle bakalım, bana anlatacağın şeyin tam anlamıyla gerçek olduğundan emin misin?”
“Hayır” dedi adam. “Aslında bunu bana başkası anlattı ve...”
“Tamam” dedi Sokrates. “ Öyleyse, sen bunun gerçekten doğru olup olmadığını bilmiyorsun. Şimdi ikinci filtreye geçelim, ‘İyilik Filtresi’. Arkadaşım hakkında bana söyleyeceklerin iyi şeyler mi?”
“Hayır, aksine…”
“Öyleyse” diye devam etti Sokrates, “onun hakkında bana kötü bir şey söylemek istiyorsun ve bunun doğru olduğundan da emin değilsin. Fakat yine de son filtreyi kullanalım: ‘Yararlılık Filtresi’. Arkadaşım hakkında bana anlatacakların işime yarayacak şeyler mi?”
“Hayır, sanmıyorum.”
“O hâlde” dedi Sokrates, “eğer, bana söyleyeceklerin doğru değil, iyi değil ve işe yarar değilse bunları neden bana anlatasın ki?”
Kelimeler duvar da olabilir, köprü de. Onları, insanlar ayırmak için değil, birleştirmek için kullanmak önemlidir.
Karşınızdakini çok iyi dinleyin. Çünkü…Edebiyat
Bir zamanlar uzaklarda bir ülkede çok yakışıklı bir prens yaşarmış. Prens daha küçükken ülkedeki kötü kalpli cadının lanetine uğramış ve üzerindeki bu lanet yüzünden her yıl sadece bir kelime konuşabiliyormuş. Mesela iki kelime söyleyeceği zaman iki yıl boyunca susuyor, böylece ertesi yıl da iki kelime söyleme hakkı oluyormuş.
Bir gün bu yakışıklı ama talihsiz prens dere kenarında otururken bir de bakmış karşıda küçük bir kulübe ve kulübenin bahçesinde muhteşem bir kız. Saçı altından daha sarı, gözleri gökyüzünden daha mavi, dudakları kirazdan daha kırmızıymış.
Prens bu güzelliği görünce aklı başından gitmiş, o anda vurulmuş. İki yıl boyunca konuşmamaya karar vermiş; iki yıl sonunda kıza, “Çok güzelsiniz" diyebilmek için ama iki yılın dolduğu gün prensin içindeki bu ateş daha da büyümüş ve kıza, “Size âşık oldum” demek için yanıp tutuşur olmuş. Böylece çok+güzelsiniz+size+âşık+oldum şeklindeki toplam beş kelimeyi söyleyebilmek için geçen iki yılın ardından üç yıl daha konuşmamayı göze almış.
Ve beş yılın sonunda prens, konuşmak için hazır olduğu sırada, birden bu muhteşem güzel ve zarif kızla evlenmeyi, onu sarayının prensesi yapmayı ne kadar istediğini fark etmiş.
Böylece çok+güzelsiniz+size+âşık+oldum+benimle+ev-lenir misiniz şeklindeki toplam yedi kelimeyi söyleyebilmek için beş yılın ardından iki yıl daha sabretmeye karar vermiş... Ve prens bu platonik aşkıyla yedi koskoca yılı tamamladığı gün, artık dünyanın en heyecanlı ve en mutlu erkeği olarak kızın yaşadığı kulübeye koşmuş.
Kız yine kulübenin bahçesinde oturuyormuş ve kitap okuyormuş. Prens elindeki tek kırmızı gülü kıza uzatmış ve sormuş: “Çok güzelsiniz, size âşık oldum, benimle evlenir misiniz?” Kız başını kaldırıp prense bakmış... Kulaklarını örten altın sarısı saçını geriye atmış ve