İnsanın beynini boşaltmasının bilinen bir yolu yoktu ve gündüz unuttuğu her şey geceleyin düşlerinde ortaya çıkıyor, ona sımsıkı sarılarak yanı başında uyuyordu.
Bencil falan değildi... bizim gibi biriydi yalnızca, duvarları yıkılması olanaksız yalnızlığımız içinde, kendi yansımasını gördüğü zaman, tek güzel dostunu, kendinin ayrılmaz parçası olan tek aşkını tanımış olan biriydi...