Fidan Naghiyeva
@fynaghk
Based on a True Story
Göy üzünə bəzi suallar verirəm, uşaq vaxtı anamdan soruşduğum eyni şeyləri:
1. Niyə bəzi adamları sevirik, başqalarına nifrət eləyirik?
2. Öləndən sonra hara gedirik?
3. Əgər axırda öləcəyiksə, niyə doğuluruq?
4. Allah nə deməkdi?
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Sonsuz çöllərin, yalnız çöl kimi gördüyümüz şeyin, əslində, həyatla, sısqa kolların arasında gizlənmiş canlılarla dolu olduğunu gördüm, at dırnaqlarının səsini, küləyin asta vıyıltısını dinlədim, sonra ətrafımızda heç bir şey, heçcə bir şey qalmadı. Sanki dünya buranı eyni anda həm ucsuz bucaqsız, həm də adiliyini, mürəkkəbliyini göstərmək üçün seçmişdi. Sanki biz çöllər kimi bomboş, sonsuz və eyni zamanda da həyat dolu ola bilərik və olmalıyıq.
Yalnız bəzi təsadüflər məni heyrətləndirdi. Elə bil, dünyanın hər yerində eyni cür düşünən və çox oxşar tərzdə davranan adamlar var.
Onlar sənin nəslin kimi sona çatmaqdan qorxurlar; dünyanı kökündən dəyişdirəcəyini arzulayan, amma “gerçəkliklərə” boyun əyib sona çatan bir nəsil kimi. Zəif olduğumuza görə özümüzü güclü kimi göstəririk.