Reklam
çoğu şeyi unutuyorum hic takmadan yaşamaya calısıyorum
ama bi anda diyorum ki hani, neden?
“nasıl bu kadar kalpsiz olabildiniz” diye soruyorum durduk yere, çünkü cidden bu kadar kalpsiz olunamazdı.
“düsüncesizce davrandım, kırdım seni özür dilerim jude”
“sorun değil, önemi yok.”
(aklımda resmen roman yazıyordum ama ağzımdan tek bir cümle, kelime dahi çıkmıyordu.)
zor dimi,
kendini anlatmaya çalışırken kendi çabanda boğulmak, bir hiç uğruna.