Feyza
@fyyza
156 okur puanı
Kasım 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Tanrılardan soyutlanıp makineleşmiş bir dünyadaki yabancılaşmaların, çile ve dertlerin hiçbirini henüz tanımayan ilkellerin ruhu kolektif, yalın, çocuksu bir yanı içerir, güzel ve sevimlidir.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Bundan sonra kendimi kaptırdığım bir düşte ideal insan yaklaşık şöyle anlatılıyordu: Genel olarak duygu ve düşüncelerinde herhangi bir baskılamaya başvurması gerekmeyen, kendi ruh dünyasında güven ve mutluluk içinde yaşayan "normal" kişi.
Anlaşılan "normal" de aslında ideal bir şey değildi, normal de bir işlevin, türün ayakta kalmasını sağlayan tutucu bir etkinliğin ismiydi yalnız. "Yetenekli" ya da "hayalperest" ise oynamaya, denemeye, sorunlarla sürdürülen bir top oyununa verilen isimdi. Bu işlevi yerine getirirken insan yok olabilir, cinnet getirebilir, kendi eliyle canına kıyabilir, Tanrılar yaratabilirdi. Sözün kısası, normal kişi, türün olduğu gibi korunmasına çalışırken, "entelektüel" kişinin işlevi, insanlığın sahip olduğu karşı değerin, yani insanlık idealinin aynı şekilde ayakta kalmasını sağlamak, ortadan silinip gitmesini önlemekti. İnsanların yaşamı iki kutup arasında sürüp gidiyordu: Elde edileni elde tutmak ve eldekini atarak daha değerli olanı ele geçirmek! Böyleydi işte. Sanatçının işlevi de, işin ideal tarafındaki çalışmalara katkıda bulunmak, sezgilere yönelmek, idealler yaratmak, düşler kurmaktı.
"Şunlara da bakın! Kral Artus'un yaşamına ilişkin bir anekdot anlatacak oldum mu kulaklarını diker, açgözlülükle ne söyleyeceğimi beklerler. Ama Tanrı'dan söz açmak istedim mi uyuklamaya başlarlar!"
Böyle eski bir kitap her zaman avutur insanı, uzaklardan sizinle konuşur; isterseniz kulak verip söylediklerini dinler, isterseniz kulağınızı tıkarsınız söylediklerine. Ansızın bir şimşek gibi çakan yaman sözlerle karşılaştınız mı, bugünün bir kitabında geçen falanca sayın yazarın sözleri gibi bunları kabullenmez, ilk elden, bir martı çığlığı ya da bir güneş ışığından kopup geliyormuş gibi alıp bağrınıza basarsınız.