Başkalarıyla aramdaki mesafe korkunçtur. Bu mesafenin katlanılmaz bir şekilde insanı konusmaya ittiğini biliyorum. Konuşuruz, çünkü açığı kapamak, yaklaşmak, birlikte olmak isteriz.
Gerçek acılar dile gelmez ve kendini göstermez, dertlestiğimiz hiçbir șey -bizi ne kadar rahatlatırsa rahatlatsın- asla canımızı sıkan sey değildir. Bu konuda da insanın öyle bir sezisi vardır ki: En temiz ve en mükemmel bir şekle sokmadıkça, çözmedikçe "o şey"i konuşmaktan çok asil bir şekilde vazgeçer.
İster şarapla, ister şiirle, ister erdemle, bu sizin bileceğiniz iş. Ama kendinizden geçin. İnsan kendinden geçtiğinde, kendine yayılır. Yokluğunu da kuşatır.