Şöyle de diyebilirdim:
Çocukluğumda acı yok = yayımlanmış kitaplarım yok = param yok = özgürlük ihtimali yok. Acı ile özgürlüğün aynı sürecin iki anı olduğunu, aynı partisyonun iki bölümü olduğunu söyleyebilirdim.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Kendi kendini doğurmak başlı başına bir devrimdir.
Biz evvelâ kelimeleri öğreniriz; sonra yaşadıkça teker teker mânalarını.
romancılık dediğin
Gördün mü, kâğıt şimdiden tutuşuyor. Küllerin dilinde yazıyorum. Bir rüzgâra bakıyor içimin hiç olması. Düşünmemenin yolların arıyorum, o oda senin bu oda benim...
Ben etrafı delicesine aydınlatamıyorum. Yanmam hiçbir iyiliğe dönüşmüyor. Aşk bu kadar aciz bir sey olmamalı.