ece

Yaradan’ın işlerinin alabildiğine karmaşık ve çeşitli olduğunu karşılaştığımız binlerce alçaklığın bize bütün insanlığın suratına tükürme hakkını vermediğini özellikle bilmiyordum.
Reklam
İki yanımdan gezintiye çıkmış insanlar geçiyordu: Mutlu çiftler, çocuklu hanımlar, yaşamından hoşnut göbekli beyler… Yüzüme bakıp geçiyorlardı. Hiçbir şey görmüyorlardı. Hiçbir şey anlamıyorlardı. Bense düpedüz can veriyordum.
İnsanın yaşamın ne olduğunu kavrayan bir varlık olduğunu söyleyenler yanılıyor. Anlama yetisi pek bir işe yaramaz; konuşuyor olması aptallığını yok etmez. Ancak insan kardeşinin acısını sezip duyumsamaya gelince , aptallığı hayvanlarınkini geçer.
Artık ağlamak yetmezdi! Şimdi artık ölmek gerekirdi…
Her neyse… Aslında insan olmak ve yaşamı hayvanlardan daha az anlamak nasıl da hüzün verici!.. Nefretin yanında neden acıma da var?.. Ve neden insanları severiz?.. Neden hem bizi hem başkalarını üzen duyguların tutsağı oluruz?..
Reklam