Çünkü nerede olursam olayım, hep aynı sırça fanusun içinde kendi ekşimiş havamda bunalıyor olacaktım.
Hayaletin belleğimde dimdik ayaktayken, iskeletin toprağın içinde çürüyor.
Dünyaya uyum sağlayamadığını hissetmek seni şaşırtmıyordu da dünyanın, içinde yabancı gibi yaşayan birini yaratmış olmasına şaşırıyordun.
Durumun ne kadar umutsuzsa, seni o kadar uzağa saklamaya çalışırlar.
Kafamda akıl namına ne kalmışsa onu kullanarak bedenimi tuzağa düşürmem gerekiyordu, yoksa beni elli yıl boyunca o ahmak kafesinde hiçbir anlamı olmayan bir yaşama mahkûm edecekti.