İnsanın etinde, sesinde, gözbebeklerinde yaşantıya dönüşmemiş
ya da boylu boyunca acıya dönüşmüş bir babanın o derin,
kırıcı, o gücenik boşluğunu hangi sıcak söz bir iyiliğe, bir yaşama
sevincine dönüştürebilir ki.
Benim en iyi dostum gece ışıklarıdır. Ben buradan bakarım bir sır gibi kapanan geceye. Susmayı ne kadar seviyorsam o kadar severim ışıklara bakmayı. Tüm lambalarımı söndürür bir sitem gibi otururum. Belki küçücük bir mum, arada bir. Geceye yenilmemek için mi, geceyi çoğaltmak için mi, kim bilir.Yalnızlığın simsiyah gözleriyle bakarım.