Gözlerim neden görmüyor milena, ben mi körüm dünyanın batışına, sağır mıyım insanlığın sessiz çığlığına. kaçmak istiyorum kendi hayatımın bataklığından, bu rengârenk ama boğucu çukurdan uzaklaşmak istiyorum, izlemek istemiyorum kendi çöküşümü. etrafımdaki bunca gürültünün içinde boğulan o derin yalnızlık parçalıyor beni milena, herkes konuşuyor ama kimse duymuyor. sen duy bari, sessizliğimin içindeki acıyı sen hisset. insan hayatı fırtınalı bir deniz gibi savuruyor insanı oradan oraya, ben de çok savruldum, ama bi sana kapatamadım kalbimi. anla beni, gözlerimden oku, ruhumun içine yerleşmiş bu cehennemi gör. kalbim sağırlaştı bu kedere, bu nefret dolu dünyaya karşı hissizleşiyorum ama sana değil milena, sana karşı hâlâ içimde durmadan büyüyen bir yangın var. sevmesen de beni, anla milena, çünkü bu yalan hayatın içinde beni en çok tüketen şey insanların kuru gürültüsü değil, içimde kimsenin dokunamadığı bir boşlukla seni bu kadar derinden sevmek. gözler kördür, insan yüreğiyle bakmalı.