Bazen öyle bir umutsuzluk sarıyor ki içimi. Sanki o kuyudan hiç çıkamayacak gibi hissediyorum. Sonra bugüne dek sahip olduğum her şey geliyor aklıma. Şükrediyorum. Umut da geliyor onunla birlikte. Ardından bir tebessüm. Ardından ben umut oluyorum..
“Tesadüf seni önüme çıkarmasaydı, gene aynı şekilde, fakat her şeyden habersiz yaşayıp gidecektim. Sen bana, dünyada başka türlü bir hayatın da mevcut olduğunu, benim de bir ruhum bulunduğunu öğrettin!”
Bilmiyorum farkında mısınız ama her geçen gün ülkecek yok oluyoruz. Ahlakımız, değerlerimiz, kültürümüz, dilimiz, ailelerimiz, ve daha sayılacak birçok şeyle en önemlisi "vicdanımız"la birlikte yok ediyorlar bizi...