İnsan, kendisi yükselişte olsa bile, başkalarının kendisinden çok daha hızlı yükselmesine şahit olduğunda, kendi yükselişini önemsizleştirerek mutsuz olabiliyor.
Sokak farklı gördüğü insanlara karşı her zaman üstünlük kurmak, yani onları bir şekilde istismar etmek ister. Hayatta ne yaparsan yap, başkalarına ne kadar iyi davranırsan davran, yine de bununla karşılaşırsın. Eğer çok iyi davranırsan belki daha çok istismar edilirsin. Çünkü birçok insana göre kibarlık zayıflıktır.
Birinin biz sormadan bize akıl vermeye ya da “Sana mavi değil, yeşil yakışıyor,” demeye hakkı yoktur. Bu durumun aksi patavatsızlığa girer. Bu sebeple sevdiğimiz insanların onlarda gördüğümüz eksikliklerini düzeltme hakkını kendimizde görmek çoğu zaman zorbalığa tekabül edebilir.