Ganimet Ercan
@ganimett
Önceden olsa kıyameti koparacağım şeylere artık susuyorum çünkü bir insan seni seviyorsa dikkat etmesi gereken şeyleri bilir, ona göre davranır. Gözler belki yanıltır ama hisler asla
Bence herkesin hayatında acımasız olmayı öğrendiği bi' yer var.
Hani bi şeyler oluyor ve sen bidaha eski sen olamıyorsun.Herkes sana bencil diyecek ama kimse sana "seni bu hale kim getirdi?" diye sormayacak
Birinin gözlerine bakıp da orda kendini görememek, kaybetmenin en sessiz ama en derin halidir
Karanlık bir odadasın, gözlerin karanlığa alışmaya çalışıyor ama önünü göremiyorsun. Bir yere çarpıyorsun yere düşüyorsun ama nereye gittiğini bilmiyorsun. İçinde tarifsiz bir korku var.
Sonra biri geliyor, elinde küçük bir el feneri var. Yüzünde güven veren bir gülümsemeyle sana uzatıyor.
"Al, ama bir şartım var, bu feneri yalnızca ben açabilirim. Ne zaman ışığa ihtiyacın olursa bana geleceksin." O kadar çaresizsin ki hemen kabul ediyorsun. Fener yandığında rahatlıyorsun , nereye bastığını görüyorsun , yolunu seçebiliyorsun. Ama bir süre sonra fark ediyorsun...
Fener bazen yanmıyor. Bazen ışık sana değil başka yerlere tutuluyor. Bazen seni uzun süre bekletiyor, hatta hiç gelmiyor. Sen ise karanlıkta öylece kalıyorsun.
Bir gün ona yalvarıyorsun " Lütfen ışığı aç, göremiyorum" diyorsun. Omuz silkiyor, " Bugün canım istemiyor" diyor.
İşte o an anlıyorsun.
Aydınlığın sana ait değilse, karanlığın da başkasının insafına kalıyor.
Oysa odanın köşesinde eski, tozlanmış bir lamba var. Kendi lambanı tamir etmeyi seçseydin...
Artık ışığın ne zaman yanacağını kimseye sormak zorunda kalmazdın. Ve o zaman, gerçekten görebilirdin.
"O kadar ağır anlamlar yüklediğin kişi seni o ağır anlamlar altında bırakmaz mı sandın, ben de öyle sanmıştım.."