Ebu Nidal. İmad’ın pak naaşını
döndürdü. Kurşunlar delik deşik etmişti. Tertemiz kanı onu gecenin rüzgarlarından, karanlığından, tekinsiz havasından, suçlu günahkâr düşmanın eziyetinden korurcasına dallarını sevgiyle ve şefkatle üzerine sarkıtmış zeytin ağacının toprağını suluyordu.