Ben Yılmaz, 70 yaşındaki halamdan loğusa yeleği almaya gittiğimde, ölen Necmi Enişte’nin protez kolu yere düştü halam çığlığı bastııı.. Necmiii!
İyi ki geldin Yılmaz oğlum, kaldır eniştenin elini yerden de öp dedi. Betim benzim attı, hala ölmüş eşinin 10 sene sonra bulunan protezini bulduğu için ağlıyor, ben ağlıyorum..
Mevsim sonbahar günler kısaldı aşikâr
Bir soğukluk ârız oldu o canım gökyüzüne
Günler su gibi geçti yine odamda yalnızım
Yine dönüp duruyor başımda hatıralar..
Attila İlhan