Ölümü düşündüm. “Ölümlerin en kötüsü bir bataklıkta çırpına çırpına ümidin her an biraz daha azaldığını göre göre ölmekmiş” diye duymuştum. O geldi aklıma. Deniz uğruna, denize el sürebilmek uğruna ölüm. İstemiyorum ölmek! Oysa ki bundan evvel kaç defa ölüme razı olmuştum. Razı olmakta değil, intihar etmeyi bile düşünmüştüm. Kimileri derler ki “intihar bir irade işidir”. Ben buna inanmıyorum, intihar bir iradesizliktir. Dünyadaki güçlükleri yenebilen, o iradeyi gösterebilen biri kolay kolay ölüme razı olmaz. Ölüme razı olan, hiçbir şeyle ceddeleşemeyen, bu savaşta bütün ümitlerini kaybeden kişidir. O ümitleri kaybetmek için de insanın kendisini dünyaya bağlayacak hiçbir şeyi olmamalı. Ne para ne pul ne aşk ne muhabbet ne şeref ne namus. Ama şimdi ben öyle miyim ya?!