"İnsan mutsuz iken dikkati hep kendine döner. Kendini çok ciddiye alır. Mutlular, yani kendilerini gerçekten sevenlerse, pek düşünmezler kendilerini. Mutsuzu neşelendirmeye çalıştığında, istemez karşı çıkar. Çünkü dikkatini kendinden ayırıp evrene yöneltmek zorunda kalacaktır. Mutsuzluk, kendine düşkünlüğün varacağı son noktadır."
Eğer insanlar dükkanlarını çalıştırabilmek ve İsa'ya tapınabilmek için bu hayata dayanmak zorundaysa, belki eskisi gibi avcılığa ve sabah yıldızına dönseler daha iyi ederler.