İnsan kendini bir "proje" gibi görmekten vazgeçtiği an iyileşiyor. Sürekli düzeltilmesi, sürekli parlatılması, sürekli "en iyi versiyonuna" güncellenmesi gereken bir makine değiliz biz. Bazen paslanırız, bazen tekleriz, bazen de olduğumuz yerde sayarız. Bunu kabul etmek, o sahte mütevazilik maskesini takıp "Yok canım, estağfurullah"demekten çok daha onurlu bir duruş.
"Sıradanlık" kelimesinden öcü gibi korkuyoruz. Herkes "özel" olmak, herkes "farklı"olmak, herkes "seçilmiş" olmak peşinde. Oysa sıradan olmak, insan olmanın ta kendisidir. Sabah uyanmak, acıkmak, üzülmek, hata yapmak, bazen saçmalamak...
Bunlar bizi biz yapan şeyler. Kendini o "özel insan" kaidesinden indirip toprağa bastığında, başın dönmüyor artık. Yükseklik korkun geçiyor. Çünkü düşecek bir yerin kalmıyor. Zaten zemindesin.
Zemin sanıldığı kadar kötü bir yer değil. Sağlam. Gerçek. Orada, o zeminde, başkalarının ne düşüneceğini hesaplamadan attığın her kahkaha, döktüğün her gözyaşı, kurduğun her cümle sana ait oluyor. Onay beklemiyorsun. Tescil istemiyorsun.
Mütevazılık hiçbir zaman gerçek bir üst değer olamamıştır bizde. Bir ortamda mütevazı olmaya kalkarsanız saygı hemen azalmaya başlar, hissedersiniz. 
Nuri Bilge Ceylan
"Bizde mütevazılık hiçbir zaman gerçek bir üst değer olmamıştır. Bir ortamda mütevazı olmaya kalkarsanız saygı azalmaya başlar, hissedersiniz."
Mütevazılık, kendini yok saymak değil; haddini bilmektir.
Bilgelik ise, başkalarıyla yarışmadan kendi farkını kavrayabilmektir.
İnsan, ne olduğunu abartmadan, ne de eksilterek yaşadığında gerçek bir dengeye ulaşır.
İdeal ego; kimseden üstün olmadığını bilecek kadar mütevazi, kimsenin de senden üstün olmadığını bilecek kadar özgüvenli olmaktır.
Insanın gururunu yutması.
Insanın gururunu yutması, yenilgiyi kabul etmesi midir? Diye soranlar oluyor. Sanmıyorum. Mütevazılık, içten gelen bir güç ve bilgelik işaretidir. Insan gururunu yuttuğu zaman gerçek anlamda iletişim kurabilir. nihayet birbirimizi duyabilir ve zamanla sorunlarımızı çözebiliriz.
Sayfa 50 - pegasus
