Birbirimize yetişmek için koşmamıza gerek yoktu,
Aynı hızda atan iki kalp gibiydik.
Sanki iki insan, zorlamadan,
Tam da aynı mevsime denk gelmiştik.
Sevdam eksilmedi, kızamadım da sana,
Yalnız bir başkasının teninde olman dokundu bana.
Şimdi hangi boşluğun içindeyim, bilmiyorum;
Bir ihtimalin mi, bir imkânsızlığın mı?
Belki imkânsız, belki saklı bir mümkün...
Yine de içimde senden vazgeçmeyen bir ses.
Ne bir kırgınlık taşıdım, ne bir sitem sana,
Sadece yetişememek ağır geldi bana.
Bir ihtimal mi kaldın, yoksa imkânsız mısın?
Bilmem; ama hâlâ içimde en güzel sızısın.