Te çend roj e agir berda dilê min,şervanê meKurdî
“Hemû hevalên min ê gerîla, şevbaş ji we re.”
Sayfa 57
Qey em kurd êzingên dinyayê bûn? Xweliya daristanekê û ya komeke gerîla dikir biçend welatan? Dûv re çi bû? Em di xewnê de, ango daristanê de bûn xwelî. Xweliya me û xalxalok û pinpinîkan, ya me û ya daran, kêvroşk, stran û kulîlkan tevlihev bû. Daristan bû xwelîstan. Lê dê wek tevî daristanên şewitî şîn bibe, ji nû ve aj bide ew daristan jî. Hingê li me negerin. Lê guhê xwe bidin zimezima ku ji kûrahiya dilê me û daristanê tê, ew dengê agirê dilê me ye. Me azadî divê, me gor navê.
Reklam
F. Onen vira dixe taramalîyê
Tevaya vê pêvajoya çar salan li ser çar- pênc xalan rûniştiye:
1- Êdî bi tu awayî qala Kurdistanê nabe, êdî şerê azadîyê ji axê qut dibe, ev şer êdî ne ji bo azadkirina axekê ye. Li gor vê heşmendîyê ev tişt pêk hatin: PKK hat fesihkirin. Rêxistinên PKKê yên ku peyva Kurdistanê tê de hebûn an hatin fesihkirin an jî navên wan hatin guherandin. Mesela, Partîya Jinên Azadîya Kurdistanê hebû, Kurdistan ji vî navî avêtin, navê wê kirin Partîya Jinên Azad. KNK (Kongreya Netewî ya Kurdistanê) ji holê rabû. Meclîsa Kurdistanê ya li derve ji holê rabû. Roj TV nexşeya Kurdistanê rakir, peyv û nexşeya Kurdistanê êdî tê de xwiya nekir. Di vê xalê de ya herî girîng ew e ku Kurdistan ji holê hat rakirin. Kurd henin lê Kurdistan tuneye, hin neheqî li Kurdan tên kirin, lê ev neheqî bi Kurdistanê re ne têkilîdar in.
2- Pîrozkirina Tirkîyê derket pêş. Bi tu awayan divê Tirkîye perçe nebe, yekîtîya Tirkîyê pîroz e, ev yekîtî bi qasi ku ji Tirkan re pêwîst e ji Kurdan re jî pêwîst e. Cudaxwazî, serxwebûna Kurdistanê, dewletbûna Kurdan armancên dewletên emperyalîst in. Çawa ku dewleta Tirkan ji ewil de her serhildanên Kurdan, bi armancên dewletên emperyalist girêdidan û îzeh dikirin, PKKê jî bi rêya Ocalan helwesteke wisa sitend. Helwesta Tirkîyeyî xurt bû.
3- Helwesta aştîxwazîyê derket pêş, propagandaya pasîfîzmê xurt bû. Pasîfizm di lîtareturê de wek metodeke sîyasî ji kevn de heye. Argumentén pasîfîzmê ev in; hek çiqas nehea hebin ji di nege, Argunderketine de sidet tunebe, bi reya sidete tumat blive di sere lidijden ket cure xerabîyê şidet e, di siyaseta de ciye sidete tuneye calan di vê pêvajoyê de ev helwesta pasîfîst li tevgerê ferz kiriye, di hemû axaftinên xwe yên wê demê de li hember şidetê derketiye.
4- Di pêvajoya vekişandina gerîlayan a ji Tirkîyê de qet nebe hezar gerîla
Di helwesta Ocalan a di dagehê de çend xal henin: Yek jê poşmanî ye, ya duyem di raya giştî ya cîhan, Tirkîye ů Kurdistanê de bêrûmetkirina dozê ye. Dewletê Ocalan bi vî awayî bi kar anîye, Ocalan jî di vê plana dewletê de rola xwe serast pêk anîye. Ocalan di destpêka dadgehê de lêborînê ji malbatên “şehîdên" Tirkan dixwaze. Ev daxwaza lêborînê giring e; yek jê Ocalan qebûl dike ku ev kes şehîd in, yanî li ser dozeke biheq hatinin kuştin; ya duyem lêborîn piştî qebhetekê té daxwazkirin; hek qebhetek hebe, lêborîn tê xwestin; tê wê wateyê ku Ocalan şerê xwe yê 15 salan wek qebhetekê dibîne; ya seyem li hela Tirkan 5 hezar kes hatinin kuştin, li hêla Kurdan ji 50 hezar însan hatinin kuştin; hek kuştina 5 hezaran qebhet be û tu léborînê daxwaz, diki, tu çima ji gel û malbatên wan 50 hezaran leborine daxwaz naki? Bi hezaran gerîla di nav ser de hatine kuştin, bi deh hezaran mirovên sîvîl di pêvajoya vi şeri de hatine kuştin; hek ev şer gebhet be, divê Ocalan di seri de ji malbatên van 50 hezarên ku di vî şerî de hatine kuştin lêborînê daxwaz bike. Lê Ocalan di serî de bi awayekî yekali ji malbaine daiden Tirkan leborin xwest. En het te buku Ocalan jiraya giştî ya Tirkîyê re û pirtirîn jî ji dewleta Tirkîyê re vë jibėje; "Ez kanim tiştên xerab ên bi destê min pêk hatinin telafi bikim, ez perçekirina Tirkîyê naxwazim, ez dewletbûna Kurdan naparêzim, ez ji bo Kurdan statuyeke sîyasî daxwaz nakim, min ew dem li paş xwe hiştiye. Dewletê hin neheqî li me kirine, me jî li hemberî vê neheqîyê gelek şaşî kirinin, divê em bi hev re bi awayekî aştî û lihevkirinê vê pirsgirêkê çareser bikin û êdî em vê defterê bigirin". Naveroka helwesta Ocalan a van çar salan (1999-2003) ev e, hemû mesajên wî di nav vê çarçoveyê de nin. Ya girîng ev e, gotinên wî yên di balafirê de em kanin ji bîr
Rojavayîyan kengî PKK wek rêxistineke terorîst bi nav kir? Piştî ku Ocalan hat girtin, ji sala 2001ê û vir ve Rojavayîyan PKK wek rêxistineke terorîst bi nav kir. Dema ku şerê PKKė pir xurt bû, Leyla Zana bi şerbazîya xwe di hefsê de bû, Meclîsa Yekîtîya Ewropayê xelata aştîyê da Leyla Zana, piştî ku ji hefsê derket jî çû, ew xelat wergirt. Tê dîtin ku Ewropîyan wê dema ku şer herî gurr bû bi çavê terorîstî li PKKê nedinêrî. Bi guherînên cîhanê re ev yek derket holê; Sovyet têkçû, Rojavayî bêtir bi xwe bawer bûn, fikirîn ku ji bo nirx û berjewendîyên Rojavayîyan kanin cîhanê ji nuh ve dîzayn bikin. Li hêla din hesabên Rojavayîyan li ser herêmê hebûn, wek perçeyekî "Projeya Berfireh a Rojhilata Navîn" Rojavayîyan got, "PKK terorîst e." Ev hicûmeke globalîst bû. Rojavayîyan dixwestin ku monopola bikaranîna sîlehan di destê wan de be, ji ber vê yekê jî ji alîyê rêxistinên nedewlet ve bikaranîna sîlehan wek karekî terorîstî bi nav kirin, ev helwest perçeyekî hicûma Rojavayîyan a li ser Rojhilat e. Gava ku li gor berjewendîyê wan be, wisa bi nav nakin. Mesela, piştgirî didan çekdarên ku li hemberî Qadafi şer dikirin, ew çekdar jî ne dewlet bûn û li hemberî dewleta xwe şer dikirin, li gorî gotina Rojavayîyan divya ew jî wek terorist bihatina binavkirin. Lê Rojavayîyan digot, "Qadafi terorîst e, yên li dijî wî şer dikin hêzên netewî ne." Nuha ew hêzên ku divya wek terorîst bihatina binavkirin û Rojavayî bi hev re desthilatîya Libyayê dimeşînin. Ji bo Sûrîyê jî heman tişt hene.
-Yanî tu dibêjî ku Rojavayîyan ji bo berjewendiyên "Projeya Berfireh a Rojhilata Navîn" piştgirîya Tirkiyê kir û PKK wek rêxistineke terorîst bi nav kir?
Çend sedem hene, bi ya min sedema esasî ew e ku PKKê dev ji perspektiva desthilatîyê berdabû. Ji girtina Ocalan dest pê dike; ji sala 1993yan pê ve
îdealîzasyona karker, gerîla û pêşmergeyan
Têkilîya min a bi karkeran re wisa dewam dikir, ji bo min baş bû, min sûd jê werdigirt, min xwe hîn baş nas dikir, min êdî ne bi çaveki teorik, bi çaveki pratik-rasteqînî li karkeran dinêrî. Édî min digot, ev karkerên çandinîyê ne, ne yên endustrîyê ne, nivgundi ne, hesabên rojane pirtir dikin û hwd. Di serî de ez ji vě tabloya karkeran pir aciz dibûm, diqehirîm, min ev tablo qebûl nedikir. Hêdî hêdî min bi çavekî hîn objektiv li vê tabloya karkeran dinêrî. Gerilayên Filîstînî jî ez wisa şaş û mat hiştibûm. Beri ku ez biçim Sûriyê û gerilayên Filistînî bibînim, bi awayekî romantik min gerîla nas dikir; sîleha wî li pişta wî ye, derveyî şoreşê tu tiştî nafikire û nake, pir jîr û jêhatî ye, gerîlayek kane bi artêşekê re şer bike, rêxistinên Filîstînîyan hemû şoreşger û têkoşer in. Ji bo gerîla û rêxistinên Filistînî ez wisa difikirîm, lê gava ku ez çûm, min ew dîtin, bi wan re rûbirû bûm, min dît ku ne wenî ne. Wenî bûna baş bû, bi dilê min bû, ev îdealîzasyon e, di heşê xwe de ez îdealîze dikim, lê rastî ne li gor îdealîzasyona min bû. Gava ku min pêşmergeyên Başûrî dîtin jî ez şaş mabûm, min dît ku tu cudatîya wan û gundîyên Dêrikê tuneye. Rahiştinin sîlehên xwe û derketinin serê çîyan, pir qehremanî kirinin, di şerên dijwar de bi mêrxasî cî girtinin, lê însanên vê civatê ne.
Reklam
Reklam