Bizim burada ortaya koymakta ısrar ettiğimiz şey, özgürlük duygusundan yana çekilen eksikliğin kesin olarak giderilmesi gerektiğidir.
Sayfa 83
Aziz Petrus bir gün cennetin kapısında üç adam görür: bir Beyaz adam, bir Melez, bir de Zenci. Beyaz adama sorar:
"Dünyada en çok istediğin şey nedir?"
Beyaz adam cevap verir:
"Para."
Sonra Meleze sorar:
"Ya senin?"
"Şöhret," der, o da.
Sonra Zenciye döner; yüzünde geniş bir tebessümle Zenci:
"Efendim, ben sadece bu beylerin çantalarını taşıyorum." diye cevaplar
Sayfa 70
Hem bilme hem eyleme uğraşlarını içine alan insan dav-ranışının genel bir teorisini inşa etme girişimi kesinlikle değerlidir. Yalnızca Hegel ile pragmacılar böyle bir girişimde bulundu diye,
Sayfa 62
Bir Zenciyle ya da bir Arap'la argo konuşan insan bunda bir kötülük, bir hata görmüyorsa, bu, konuştuğu kimseye karşı zihin-sel bir hazırlığa, tavırlarında da belli bir çekidüzene gerek
Sayfa 50 - *Fransızların argoda Araplar için kullandığı sözcük. (ç. n.)
Halk sağlığı hizmetlerinde çalışan hekimler şunu çok iyi bilirler: Birbiri ardından on beş yirmi Avrupalı hasta girer içeri ve hepsi de: "Oturun lütfen... Benimle görüşmeyi niçin istediniz? Şikâyetleriniz neler?" türünden ütülü, kolalı sözlerle karşılanırlar. Sonra bir Zenciye ya da Arap'a gelir sıra: "Uzan şuraya ahbap... Söyle bakalım derdin ne? Neren ağrıyor, hıh?"
2. Zenciyle argo konuşmak onu öfkelendirir, çünkü Zencinin kendisi zaten bozuk dille konuşan biridir. Zenciyle böyle konuşurken, kimsenin onu kızdırmak gibi bir niyeti olmadığı söylenecek şimdi. Bunu ben de biliyorum, evet, ama zaten bu niyet ve istek eksikliği, bu ilgi noksanlığı, bu kayıtsızlık değil midir Zenciyi öfkelendiren? Bu sınıf belirleyici, bu soyutlayıcı, bu ilkellik yakıştıran, barbarlık ima eden otomatik tavır değil midir çarpık olan?
Sayfa 50