Aklım bir düşünceye takıldı: Hayatımda ilk defa,birçok ozanın söylediği, onca düşünürün nihai bilgelik olarak öne sürdüğü hakikati gördüm. Hakikat şuydu; sevgi, insanın ulaşabileceği en yüksek ve en büyük hedefti. O anda, insan şiirinin, insan düşünce ve inancının ayırt ettiği en büyük sırra haiz oldum: İNSANIN KURTULUŞU SEVGİYLE VE SEVGİDEDİR. Elinde hiçbir şey kalmamış bir insanın dahi, kısacık bir an bile olsa, sevdiğine ilişkin düşüncelerden nasıl mutluluk duyabileceğini anladım.
Hepsinin de özgürlüğe ve zafere olan inançları tamdı. Artık ben de kesin bir şekilde inanıyordum. Tüm benliğini bu davaya adamış bunca yürekli insan varken, özgürlük Allah'ın izniyle çok yakınımızdaydı. Zaten kardeşine yardım edene Rabbi yardım etmez miydi ?