Güven böyle bir şeydir. Onu bir kere kaybederseniz insanlara karşı tavırlarınızı ayarlamaya başlar, araya siperler kazar, bilgilere süzgeç koyar, sadece bilmelerini istediğiniz kadarını iletirsiniz.
Referans saydıkları kitapları ve ne olduğu belirsiz ahlak pusulalarıyla çalışma masalarının arkasında krallar gibi oturan bu sözde ‘düşünürler’, bu davranışları sergileme hakkını kendilerinde buluyorlardı, çünkü onların gözünde zerre kadar değerim yoktu. 
Eğer biz sandığımız kişi değilsek, bir başkasının da bizim sandığımız kişi olmama ihtimali var mıdır? İnsanların bizi yanlış yargılama ihtimalleri bu kadar yüksekse, başkaları hakkında yaptığımız eleştirilerin doğruluğundan ne kadar emin olabiliriz?