Bir yengeç kendisini, hiç tınmadan ve özür bile dilemeden, kabuklu olarak sınıflandırdığımızı ve böylece işleri yoluna koyuverdiğimizi bilse her halde kişisel bir öfke duygusuyla dolup taşardı. "Ben böyle bir şey değilim" derdi;
"ben kendimim, yalnızca kendim"
Kişiliğin üst düzeyde gelişmesi doğal olarak, kişinin kendini kandırmayıp gerçeği görmesinin getirdiği bir iç doyumdan da öte niceliksel ilerlemeye yol açar.
Kendini gerçekleştirilmek tüm insani sorunların aşıldığı durağan, gerçek olmayan, "kusursuz" bir duygu; insanların insanüstü bir dinginlik ya da esriklik içinde
"sonsuza dek mutlu yaşayacağı" bir durum olarak düşünülüyor.