g
@giriftq
nihil sub sole novum
101 okur puanı
Mayıs 2019 tarihinde katıldı
Kitap için en uygun kelime = sıkıcı
Kitaptan keyif alacağımı sanmıştım. Gerek okunma sayısı gerek beğenilmesin'den dolayı. Tabii bunlar kıstas olmamalı, tamamen subjektif bir durum. 
Ne Yaptığını Biliyorum beklentimi yükseltti. Yazım dili sıkıcıydı. Sönük ve uzatılmış bir üslup... Olay hemen gerçekleşemez tabii ama yazar bunun zeminini iyi hazırlayamadı. Yani gerçekten çok sıkıcıydı. Okurken hadi artık hissiyatına sık sık kapıldım. Karakterlerden hoşlanmadım ki yazarın sevdirmek gibi bir amacı olmadı zaten. Kitabı bitsin artık düşencesiyle okuduğumdan son 150 sayfayı zar zor okudum ve şaşırmam gereken yerleri, kitap enerjimi sömürdüğünden umursamadan geçtim.
Reklam
İlk olarak yazarın kalemi çok akıcı, kitap kaç sayfa olursa olsun kendini okutturuyor. Shannon'ın gözünden okumayı ve hikayesinin akışını, kurgusunu daha çok sevmiştim. Onun kitabında da karamsar ve acıklı yanlar vardı ama bu kitap duygusal olarak daha yıpratıcıydı. Acıları yarıştırmak için değil ama Joey tam bir enkazdı, sorumluluk bilinci onu tüketti. Yazar, okurken empati yapmadan geçmenize izin vermiyor sanki. Kitapta en nefret ettiğim karakter ilk iki kitapta olduğu gibi bunların annesi olacak mahlukat. Karakterlere gelirsek Aoife'yi başta çok pervasız ve şımarık bulmuştum sonra derinliğini ve özverili karakterini göstermesiyle ısındım ve alıştım. Bu arada Paul ile yıllarca sevgili olarak kalması manasızdı, sebebi yeterli değildi. Joey, hayatta başarılar işin çok zor. Kitap 100,150 sayfa daha kısa olabilirdi. Yazarın duyguları geçiren bir dili var.
Kapak çok hoş
Yazarın bu kitabını almamın 2 sebebi var: Birincisi, kapağı tablo gibi, insanı kendine çekiyor. İkincisi ise "İnsanlığımı Yitirirken'i" ne kadar karamsar-iç bunaltıcı bulup beğenmesem de "Öğrenci Kız'ı" beğenmiştim o yüzden şans vermek istedim. 4 puan verecektim fakat birinci hikaye fena değildi vermek istediği bir mesaj vardı, ikinci hikaye'nin bir anlamı varsa alamadım; savaşın zorluğunu hissettirmeye çalışmış gibi değildi lay lay lom şeklinde yazılmış. Ve üçüncü kısım, yazar illaki manasız bir hikaye yazmak zorunda. Adamın karısı adamdan daha saçma biri. Silik davranması, saçmalıkların içinde bulunması, yadırgamaması gibi boş işler işte. Sonuç olarak kitabın kapağı çok hoş.
100 sayfa kadar fena değildi hatta bazı diyalogları komikti bile. Sonra tekdüze ve sıkıcı sayfalar silsilesine çekildim. Kitapta tasvir yoktu, dümdüz okuyormuşum gibi hissettirdi. Yazarın, karakterlerin duyguları ve davranışlarını bu kadar detaysız-yüzeysel anlatması kitabın yazım dilinin dinamiği gibi ve okuyucuyu rs'ye itmeye yeten bir dokunuş. Yarım bırakmak istedim ama bir şekilde zar zor dayanabildim. Zahra, Rowan'ın "mesaj itirafına" fazla tepki verdi. Kitabı hızlı okuduğum için mi bilemem her şey pat pat oldu sırasıyla yazayım hissiyatı ile yazılmış yapay bir yazı okudum. Ama akıcı bir kitap sebebi ise kitaptan kurtulma isteğinin bir an önce bitirmeye teşvik etmesi, klişe furyası tabii. Çeviri de berbattı bazı cümleler manasızdı.
İyi Bir Kızın Cinayet Rehberi serisinden sonra güzel bir kitap okuyacağımı düşünüyordum, fakat işler öyle ilerlemedi. Bu kitap kötüydü, evet, aynen öyle. Genç kurgu pek sevmem ama suçu türe atamam; direkt yazım dili yordu, hem de çok. İlk sayfalarda kafam karıştı olabilir, ki buna rağmen fena değildi. Ortalardan itibaren Oliver'ın diktatörlüğü çoktan sinir bozmaya başladı (baştan belliydi pislik olduğu) ama gruptakiler aman olay çıkmasın, aman kızmasın diyerekten boyun eğmeye devam ettiler neredeyse. Red denen karakterin kendini hor gören düşüncelerini okumak zordu. Gidişatı sevmedim. Yazar, akıcı bir şekilde okunması gereken yerleri gereksiz cümlelerle tıkadı. Bu da atlayarak okumama sebep olan faktörlerden biri oldu, özellikle sonlara doğru. Yorucu bir kitap.
Reklam