gıcıkokur
@gkhnebrn
nelere inandım bir bilsen...
inan inanmazsın...
Şu anda okuduğu kitap
şair bakıyor aşağıdan
gözleri siste çoraklaşmış
-bir resim ki ha sepya ha siyah-beyaz-
omuzları dik bir horozu andırıyor...
kelimeler var süpürülmüş felan
eyyam kargaşa anarşi gırla
ilk kollarım yana düşüyor
sonra gözlerim devriliyor ardına...
kimi çömezliğe veriyor öpüşmeyi
saçlarını elleriynen taramayı
bunun gibi bir sürü asap bozucu işi
leylek'in ömrü misali tutarsız...
-bir resim ki alabildiğine üç bölük-
tel tel saçlarıynan bi aşifte
boy boy resimleriynen afişte
geziboyluyor akşamın cırtlaklığında
kimse görmezden gelse ayna durmuyor
tarak yerde terlik ters külot buruşuk...
bir suç mahalli gözlerinin rengi
beni kaçırsak sana yakalanırız
tebessüm eden yalnızca bulut
kaçacak olsam dudağına saklanmam...
-bir resim ki
arkasında not tarih ve isim ve yer-
su...
-götürebildiği yere kadar-
insan aldanır gibi görünür
her gün saçlarını tarar yüzünü yıkar
sessizce yürür
ancak konuşur içinden kendi-birisiyle
ona yol sorar gideceği daveti
sorar çocuklarının geleceğini
tanrıyı kabul olmayan dualarını
gölge çelmeler her ikisini
sessizce yürümeye devam eder içinden...
taş...
-sessizce bekler ufalanır-
yersiz tecrübelerin sonuçlarını bekler insan
saati ve geceyi kavramıştır artık
insani bir öğürtü ile çıkarır dışını içine
ve şimdi çıplaktır kapanık gözleri
öylece sorulara bakar
ilerleyip içiçegeçmiş dolaşık sorulara
eleriynen yırtar çıkar naylonundan gecenin...
insan uyumak için büyür içinde...
eğilmiş suyu öpüyor
birazdan soracak hiç sorulmayan soruyu
-ki bundan ne utanç duyacak ne gurur-
saçlarından ve yüreğinden artırdığı
sızılarının ve yaralarının birikimi olan
birkaç kelimeyi
-ki bunların arasında sevgi mutlaka yoktu-
usulca ve ömrü boyunca damıttığı
çoğu kutsal kitaplarda olmayan
onlardan önce onlara konu olmuş
ve yayılması kolay ancak ayıp sayılan
tonlarca ağacın ve bitki örtüsünün yitirildiği
kurak bir aklın akısıyla sürüklenekalmış
bir çocuğun bildiği büyüdükçe unuttuğu...
...
kelimeler birden çok tekrarlandığında
üzerlerindeki küflü örtü kalkar
ortalığa saçılan ağır küf kokusu
binlerce sese dönüşür durur...
insan ihtiyacına göre bunlardan seçimler yapar
duymak ya da dokunmamak istediklerini ayıklar...
bazen bu küfün rengi de vardır
bu işi zorlaştırır adeta zihni böler
yukarı doğru mu çekilir insan bedeni
yoksa yandan bir araç çarpmışçasına mı savrulur
böyle olursa dağılma sesin yönünü değiştirir
ilk aldığın nefesten ayrı bir yerdesindir...
ne'den sonra bu bir başlangıca dönşür
tekrarlanacak yeni bir kelime bulunamayınca
-belirlenemeyince de olur-
ilk söz bir nefesin sese dönüşmesidir
ve durmadan bu icadını tekrarlar insan
ta ki yeni bir cismi yordasın parmaklarıyla...
ipeğiz mipeğiz de
göbekten bağlıyız sehere
yedi kat çatlamış koncası gülün
hani gelecekler sırada demiştin
yolboyunca konuşmadın unutmadım namussuz
bilir bilmez kişi yan koltuğumda
bu yola revan olduk du bakalım hayırlısı...
seni sevmeye gelmiştim
yüzükoyun devrilmişim
yerden çiçekleri sen topla
anca içince hatırlanıyor verilen sözler
ben kuduz kaptım galiba
yüzüm yara döşüm yara...
kargayı kafese koy fesleğene çay
beni gelir sanma kendine göre demle
içsem içsem bir duble daha
saçımın dibinde yer kalmadı
yoksa bilirsin ziyan haram...
-/- kütükkör