gokyuzubudalasi
@gkyzbdls
Psikolojik danışman
Adana
467 okur puanı
Aralık 2019 tarihinde katıldı
Ölümsüz Bahçe
Söze nasıl başlanır bilmiyorum. Bir inceleme mi bu yoksa bir acıyı paylaşmak mi emin değilim.
"Bahçıvan ve Ölüm" Kitabini okumak benim için zaman zaman çok zorlayıcı idi. Ancak bittiğinde okurun içinde tarifi imkansız bir duygu bırakıyor bana kalırsa.
Tarifi imkânsız ama; o duygu biraz özlem biraz hüzün biraz aidiyet... İmkânsızın içine karışmış pek çok şey aslında.
Bir kitap okumaktan ziyade yazarın babası ile küçüklüğünden beri olan yolculuğuna eşlik eden bir misafir gibiydim.
Onlarla bahçede gezdim, geçmişe gittim, hastanede uzaktan onları izledim...
"Sadece hikâyeler hayatta kalacak" diyor yazar ve bu eserle babası artık ölümsüz oluyor.
"Babam bahçıvandi. Şimdi bir bahçe"
Ölümsüz bir bahçe...
Reklam
Herkese okutmak istediğim bir kitap. Okuyup özümsetmek istediğim. Aile dinamiklerinin şu anki olduğumuz kişiye ve duygusal ilişkilerimize nasıl yansıdığını ayrıntılı bir şekilde açıklayan, içerisindeki gerçek danışan hikayeleri ile kendimizden parçalar bulduğumuz okurken kendine şefkat besleme isteği uyandıran kitap.
Çok etkilendim, çok sevdim.
Bazen bilmemek daha iyiydi sanırım diyorsun, ama olsun yazarın da söylediği gibi; işte ışık böyle bir şeydir. Sadece görmek istediğimiz şeyleri değil her şeyi aydınlatır.
Okuyun,okutun.
Bir kitap incelemesinden ziyade Tezer Özlü'nün bana hissettirdiklerinden bahsetmek istiyorum. Onu ilk kez "Yaşamın ucuna yolculuk" kitabında tanıdım. O zaman da bayılmıştım, okumaya başlar başlamaz elinden bırakamadığın kitaplar olur ya hani... Öyleydi benim için. Kitaptan dolayı sandım. Değilmiş. Yazarından dolayıymış.
Bir başkalığı var Tezer Özlü'nün. Anlatmak istediğim biçimde anlatamam bu başkalığı. Kimilerine hatta birçoğuna göre fazla karamsar(mış). Hâlbuki ben karamsarlıktan da hiç hoşlanmam. Ama dedim ya, bir şey var Tezer Özlü'de. Karamsarlık diyemiyorum ben buna, öyle gerçek ki hissettikleri, öyle dolu ki kalemi...
Şunu da fark ettim, ne zaman içimi tarifsiz bir acı kaplasa kitaplarına sığınıyorum. Ve bana umutsuzluk aşılamıyor. Karşımda duran çok güçlü bir kadın. Bana da güç veriyor. Hislerini bu kadar derinden yaşayıp bu kadar derinden hissettirebildiği için saygı duyduğum bir kadın. Satırlardan taşan içtenliğin ile ışıkların söndüğünü sandığım bir zamanda ışığı yeniden açığın için teşekkür ederim Tezer Özlü...
Başlarken bu kadar seveceğimi hiç tahmin etmemiştim. Çünkü seven çok seviyor sevmeyense acımasızca eleştiriyor, bu yüzden temkinliydim ama ben sevenlerden oldum..
Okurken Holden'la beraber sinirlenip onla beraber gülebiliyorsunuz.. Her şeyden nefret eder görünse de aslında içindeki küçük duygusal çocuğu görüp onu çok iyi anlayabiliyorsunuz. Her şeye fazla anlam yükleyen insanların sorunu bu belki de, her şeyden nefret eder görünmeleri çünkü hiçbir şey onların beklediği gibi olmuyor. Ya da belki de ergenlikten ama bana kalırsa klasik bir ergenlik değildi onunkisi, kalıplaşmış düşünceleri eleştirmesini yerinde buldum ben.
Sevgisi biraz farklı, küçük bir çocuk masumiyetinde sevebiliyor mesela. Küçük bir çocuğa yaklaşırkenki dikkatine bakıp onu çocukken çok incittiklerini anlayabiliyorsunuz. Duygularıyla hareket ediyor bu yüzden hiç sevmiyor sahtekarlari. Holden hep sahici duyguların peşinde sahtelikse onun düşmanı. Belki de bu samimiyetinden dolayı sevdim onu.
Kitaptan çokça alıntı yaptım zaten ama en sevdiğim sanırım şu oldu, onunla bitireyim:
"Öldü biliyorum! Bilmediğimi mi sanıyorsun? Ama, onu yine de sevebilirim, değil mi?
Bir insan öldü diye onu sevmekten vazgeçmek zorunda mısın, Tanrı aşkına; özellikle de, hayatta olanlardan bin kez daha iyi kalpli bir insansa?"
Haklısın Holden, bazıları gitse bile sevgileri hiç bitmez. Vay canına cidden sevmişim ben bu kitabı:)
Kitaba başlayacak olanlara şimdiden keyifli okumalar.
-Jerome_David_Salinger608.jpg){kind=small}